En daar was ik dan

Wat denk je, ben ik net met mijn moeder en vader in het ziekenhuis aangekomen, heeft zuster Regina mijn vader uitgelegd dat hij de televisie, radio en koelkast met eten en drinken tot zijn beschikking heeft komt verloskundige Evelien rond half acht even bij mijn moeder kijken.

Het blijkt dat er op dat moment nog steeds vijf centimeter ontsluiting is en dat zou na twee en een half uur meer moeten zijn. Evelien besluit dat mijn moeder gaat voorbereiden om haar aan het infuus te leggen, zodat ze met een klein beetje medicatie de weeën eventueel kunnen opwekken. Rond acht uur is mijn moeder aangesloten en het duurt no geen vijf minuten en mijn moeder krijgt haar eerste serieuze wee en dit is een goed teken volgens Regina.

Vlak na half negen gaat Evelien alvast zachtjes voelen bij mijn moeder en komt tot de ontdekking dat er ineens 10 centimeter ontsluiting is. Dit verbaasd haar, omdat we amper een uur verder zijn sinds haar laatst meting en het infuus op de laagste stand staat.

Ondertussen is de dienst van Evelien overgenomen door verloskundige Suus die vanaf tien over half negen de bevalling ging leiden. Echter duurde dit niet verschrikkelijk lang, want na wat persweeën, een beetje gepuf, de steun van mijn vader en een kleine ingreep van Suus zag ik om 21:16 uur het levenslicht.

Ik werd direct bij mijn moeder op haar buik gelegd en mijn vader snelde zich naar zijn foto toestel om dit moment vast te leggen. Eindelijk waren we bij elkaar en ik liet direct van mij horen door mijn stembanden eens flink op te rekken in de vorm van een huil serenade. Dit was echter van korte duur, want amper een kwartier later lag ik al rustig te genieten op de buik van mijn moeder.

Mijn vader bevrijde mij nog even van de placenta door deze op professionele wijze door te knippen en vanaf nu was ik echt klaar voor mijn levenstocht.